Laat je gidsen door verhalen

De weg van de engelen deel 3

“Dat wat jou weerhoudt, mijn camerado, om in beweging te komen, is misschien wel een blokkade voor je kwetterende geliefde om naar jou toe te vliegen.” Ik schrik van de woorden van mijn vriend de visarend en laat even de kleuren van mijn vleugels schitteren. “Jij bent bedwelmd door de engelenbeelden,” schiet ik terug. Zijn ogen stralen een hypnotische concentratie uit: “Hoog in de lucht heb ik een engelenbeeld gevolgd die tot leven gekomen naar een aftandse hut in een kraal ging. Het was nacht. Luister goed naar mijn verhaal.” Laat je hart openen, wil hij eraan toevoegen. In plaats daarvan spreidt hij zijn vleugels. (meer…)
Lees verder

De weg van de engelen deel 1 & 2

Mijn vriend de visarend vertelt engelenverhalen.
Mijn vriend de visarend zijgt naast me neer. Hoe doet hij dat toch? Uit het niets is hij er, ontzagwekkend groot als zijn toewijding. Hij knikt me eens toe: “Zit je nog steeds te wachten op je geliefde? Ik hoor haar kwetteren een paar takken verderop. Altijd het hoogste woord. Vriend, jouw geduld is eindeloos.” “Dat hoop ik, visarend. Goed dat je er bent. Wat kom je me brengen?” Zijn statigheid verandert in beroering, woorden struikelen: “Er gebeurt iets geks in de mensenwereld daar in het verre zuiden. Een vrouw en een man beeldhouwen engelen uit het leem van de aarde. Engelen die ’s nachts gaan leven. Moet je horen. Je hebt toch tijd zat.”

(meer…)

Lees verder

Voor wie leren wij?

Toen ik mezelf als 9-jarige plots terugvond op de lagere school in Rondebosch, Apartheid-Zuid-Afrika, dacht ik, ik ga verder studeren zodat elke zwarte mens net zoals ik op het strand van Muizenberg kan staan. Toen ik een slordige 20 jaar later mijn stiefzoon naar PS 3.21 in Park Slope, Brooklyn naar school bracht, dacht ik: hoe kan hij zich staande houden in een samenleving gedicteerd door the survival of the strongest? We zeggen: hoe bereiden we onze kinderen voor op onze samenleving? Ik zeg: vraagt de samenleving misschien niet het onbetamelijke van onze kinderen? Dick de Groot ontmoet een lerares in Afrika en krijgt antwoord. Het is en blijft: groot denken, klein doen. Lees hier zijn Manifest ‘Leren als gemeenschap’. En sluit het in je hart.

(meer…)

Lees verder

Onderwijs: Het gebied, niet alleen de kaart

Is leren het kennen van de kaart van het gebied? Zou het kunnen dat we ons dermate fixeren op de kaart dat we het gebied niet meer weten? Karin Melis buigt zich erover.

(meer…)

Lees verder

De verdeling van de wereld

Hoe leg je de wereld uit aan iemand die heg nog steg weet? Schrijver en nomadic guide Dick de Groot droomde erover. Én schreef een vertelling die verrassend dicht op onze huid is. Het leest als een pleidooi voor vrijheid in verbondenheid, dromen en wakker zijn.

(meer…)

Lees verder

Liefde, mystiek, mystieke liefde

Are we making love or is love making us? Dit zijn de eerste woorden van de lezing die Karin Melis hield gedurende het congres van het Titus Brandsma Instituut in Nijmegen Mysticism on/as love theory. Haar antwoord is onbeslist, maar het is als een dans. Geen theorie. Liefde zal ons immer laten dansen. Lees haar wals hier.

(meer…)

Lees verder

Het planten van een boom

Bij wijze van inzegening van het Community Centre, gelegen in de binnenlanden van Sri Lanka, werden er begin augustus twee bomen geplant. Dick de Groot, Consultant Onderwijsprojecten en initiatiefnemer, plantte een van de bomen. Het werd een moment vol van hoop en betekenis. Dick schreef er een verhaal over en raakte daarmee een ander verhaal waarin een leraar een leerling vond. Net zoals hijzelf.  (meer…)

Lees verder

Hoezo biodiversiteit?

“Insecticide is het vermoorden van insecten en herbicide het doden van plantensoorten. Van wie is de natuur eigenlijk? Mag iedereen die zich daarvan iets toe-eigent er mee doen wat hij wil?” Dick de Groot plaatst kritische kanttekeningen bij het debat over biodiversiteit. En noteert dat de diversiteit van de mensheid zelf ook in het geding is. De auteur geeft pittige stof tot nadenken. (meer…)

Lees verder

Refugee faced

openingsfoto

Gevlucht. Hoe maak je het onzichtbare zichtbaar?

Zij is docent Franse literatuur, hij is goudsmid. Ze hebben twee kinderen. In het weekend gaan ze naar hun buitenhuis. Dat was daar en toen. In Syrië. Inmiddels hebben Ranya en Nedal drie kinderen en wonen sinds een slordige vier jaar in Huizen. Vorig jaar zomer volgde verhalenfotograaf Annelies van ’t Hul deze Syrische vluchtelingen op de voet. Een schier onmogelijke opgave, want hoe maak je onzichtbaarheid zichtbaar? De onzichtbaarheid van verlies van identiteit, van geliefden achtergebleven in oorlogsgebied, van de sociale ontreddering als het maken van contact zo moeilijk is? Fotografe Annelies van ´t Hul deed het. Karin Melis schreef het verhaal. (meer…)

Lees verder

Cirkel van vertrouwen

Hoe kom je thuis?

“Zoek ik een plaats waar ik mezelf ben of zoekt de plaats mij? Moet ik blijven zwerven tot ik mezelf ben?  Kan een mens ook een plaats zijn om in te wonen, of kun je een mens pas toelaten als je op je plek bent? Is thuis een plek of een toestand? Ik denk dat ook jouw genen zich herinneren dat dit het continent is waar we vandaan komen. Dat geeft me vertrouwen.” Als een onvervalste existentialist geeft nomadic guide Dick de Groot hier een fenomenologische analyse over thuiskomen. Het decor is zowel schrijnend als bepalend: Rwanda. (meer…)

Lees verder

Ruimte voor woorden

Na-Hustle Ku-Achieve Life Poa Nipo!

Deze website ‘Ruimte voor woorden’ is een plaats van ontmoeting, een uitwisseling van woorden, gedachten en inzichten.  Van mooie verhalen die steeds vanuit een andere invalshoek een ander perspectief op onze werkelijkheid geven. Want in onze vloeibare samenleving is verandering de enige constante, zoals filosoof Zygmunt Bauman zegt. Verhalen zijn dan onze bakens, ze kunnen ons gidsen.

Inderdaad, dat zijn geen korte verhaaltjes, je hebt er tijd voor nodig. Trage vragen over waar en wie we zijn en mogelijk worden, vergen denkruimte en –tijd.

De onderwerpen van de verhalen zijn zeer uiteenlopend. Wat de verhalen wel verbindt, is dat de schrijvers verlangen naar mooie woorden en vergezichten.

Wees welkom in deze ruimte.

Karin Melis

Aanraders om te lezen